آقای حاج حسن توفیق حق مدیرعامل موسسه و نماینده ی حقوقی مجتمع فرهنگی آموزشی علامه طباطبایی در وزارت آموزش و پرورش

معرفی آقای حاج حسن توفیق حق، مدیرعامل موسسه و نماینده ی حقوقی مجتمع فرهنگی-آموزشی علامه طباطبایی در وزارت آموزش و پرورش

آقای حسن توفیق حق، مدیر مؤسسه فرهنگی ادب و دانش و بالاترین مقام اجرایی مجتمع علامه طباطبایی است.

ایشان از ابتدای آغاز به کار این مجتمع در سال 1372 با دل سوزی و درایت در پیش برد اهداف فرهنگی و آموزشی مجتمع تلاش کرده است.آقای توفیق حق که سابقه ی بیش از سی سال کار در آموزش و پرورش را در کارنامه خود دارد در سال های پایانی خدمتش معاونت آموزشی منطقه ی 12 و 18 را عهده دار بوده و مدتی هم در هیأت مرکزی گزینش وزارت آموزش و پرورش انجام وظیفه نموده است و امروز به صورت تمام وقت به عنوان مدیرعامل موسسه فرهنگی ادب و دانش به حل و فصل مسایل و مشکلات مجتمع می پردازد. در اینجا برای آشنایی بیشتر بادیدگاه های آقای توفیق حق بخش هایی از یک گفت وگو با ایشان را که قبلا توسط واحد نشریات صورت گرفته می خوانیم.

حاج آقا پس از ذکر نام ویاد خدا به اختصار درباره ی زندگی خود این گونه آغاز می کند:

«در سال 1322 در یکی از روستاهای گیلان و در یک خانواده ی متوسط به دنیا آمدم و تحصیلاتم از مکتب خانه ی همان روستا شروع شد بنده تک فرزند خانواده بودم. در سال 1333 ضرورت معالجه ی مادر موجب هجرت ما به شهر تهران شد که گویا تقدیر این چنین بود که در این شهر ماندگار شویم. دوران ابتدایی را در دبستان «جعفری اسلامی» واقع در خیابان خیام و دروان متوسطه را در دبیرستان «الهی» نازی آباد و دبیرستان «وحید» واقع در خیابان شوش به پایان رسانده و به دلیل علاقه ای که به شغل معلمی داشتم وارد دانش سرا شدم و پس از فارغ التحصیلی از دانش سرا در سال 1353 رسماً در آموزش و پرورش استخدام شدم. از آن جایی که معلمی یک رسالت و به نوعی یک وظیفه است تا یک شغل، و به قول شهید رجایی: «معلم یا عاشق است یا دیوانه» با همین نگاه در دوران تحصیل و دانشجویی، در مدارس اسلامی آن زمان تدریس هم داشتم و با استفاده از همین سوابق در سال 1378 از آموزش و پرورش بازنشست شدم و اکنون خدا را شاکرم که عمرم در این راه طی شده و امروز می توانم پس از 35 سال هم چنان در این سنگر وفادار بمانم و با یاران هم دل و صمیمی در مجموعه ی خانواده ی بزرگ مجتمع فرهنگی- آموزشی علامه طباطبایی افتخار همکاری داشته باشم.»

از ایشان در مورد گسست بین نسل پیشین و نحوه ی ارتباط با فرزندان خودشان سوال شده است که چنین پاسخ داده اند:

آن چیزی که بر خانواده هایی مثل ما بیش تر حاکم هست فرهنگ دینی است و در حقیقت رابطه ی بین فرزند و اولیا را اندیشه های دینی معلوم می کند و این احترام همراه با مسوولیت بوده. خداوند می فرماید: «اگر می خواهید من از شما راضی باشم، والدین تان باید از شما راضی باشند.» بنابراین، این رابطه تعریف شده و قانون مند است و به عنوان یک تکلیف و وظیفه است. روابط من با بچه هایم خیلی محترمانه و با رعایت حدود است و کانونی بوده که بچه ها توانستند از استعدادهای شان استفاده کنند، به دور از تنش ها و مسایلی که ممکن است در بعضی خانواده ها باشد. لذا بچه های من همگی تحصیلات دانشگاهی دارند و موفق بوده اند. این حرمت ها همیشه بوده و خیلی مهم است البته ما خودمان سعی کردیم در همین حد، در مسیر معنویات باشیم و شاید خداوند محبت ما را در دل این بچه ها قرار داده باشد و ما خودمان لیاقت نداشته باشیم. البته در زمینه ی اختلافات، بخشی از آن از نظر تفاوت شرایط اجتماعی و زمانی، طبیعی است؛ یعنی، ممکن است نسل جوان، آن طور که ما فکر می کنیم فکر نکنند. اگر ما بتوانیم مطابق با زمان، بچه ها را درک کنیم و بتوانیم با آن ها همراه باشیم، همان قدر مقبولیت ما هم نزد فرزندانمان بیش تر خواهد بود. اگر ما فقط به سنت های گذشته پای بند باشیم و رفتارها و گرایش هایمان همگی سنتی باشد و با زمان پیش نرویم، قطعاً به همان اندازه بین ما و بچه ها فاصله خواهد افتاد.»

اما دیدگاه ایشان در مورد فرهنگ اسلامی و ایرانی و علل مظلوم ماندن آن در دنیا در این سخنان مشهود است:

«در گذشته، تربیت بچه ها با برخورد و تنبیه و تحکم بوده و من فکر می کنم در گذشته والدین خیلی به تربیت و محیط های تربیتی مسلط بودند از طرفی روابط معلم و دانش آموز همیشه محترمانه، بر اساس اعتقادات و باورهای دینی و با رعایت خط قرمزها، که همواره بین معلم و متعلم وجود داشته، بود ولی امروزه تربیت براساس آزادمنشی تدوین شده و تقریباً رها شده است و بچه ها جلوتر از ما هستند و گاهی هم از دست مان در می روند و شاید این را بگذاریم به حساب گذر از یک نظام سنتی به یک تمدن مدرن. اما اگر ضعف ها و نقص ها را جبران می کردیم و فضای مناسبی را بین سنت های دینی و تکنیک جدید ایجاد می کردیم، می توانستیم یک محیط و فضای خوب، هم در خانه و هم در مدرسه، برای بچه ها داشته باشیم. ما معتقدیم که انسان می تواند آزاد و آزاد منش باشد و رعایت این چارچوب ها را هم بکند ولی اختلاف این دو باعث شد که ما در دنیا نتوانیم فرهنگ مان را به خوبی عرضه کنیم در حالی که فرهنگ غنی و باسابقه ای داریم.»

درباره ی دلایل موفقیت های مجتمع نظر ایشان را جویا شده ایم که چنین پاسخ داده اند:

«بنده با نظر جناب آقای مستوفی دیگر عضو محترم هیات موسس که قبلا در مصاحبه ای به سوال مشابه پاسخ دادند موافقم و تکرار می کنم که ابتدا باید موفقیت تعریف شودکه منظور چیست؟ موفقیت در فعالیت های علمی، تربیتی، فرهنگی، توسعه ی فضاهای آموزشی، کیفیت و زیبایی ساختمان ها، مدیریت اقتصادی. ولی به طور خلاصه می توان گفت: کار تیمی منظم و برنامه ریزی شده که همواره با توکل به خدا هم راه بوده، موجب گردیده تا با استقبال خانواده ها مواجه شویم، حمایت مسوولان آموزش و پرورش را به دست آوریم و بهترین نیروهای کارآمد و دل سوز، هم کاری با مجتمع را انتخاب کنند. بنابراین موفقیت مجتمع را نتیجه ی کار گروهی می دانم که هر کس به اندازه ی اثرگذاری در آن، از افتخار موفقیت سهم می برد.»
و اضافه می نمایم که موفقیت های مجتمع در تمامی زمینه ها به هیچ وجه متکی به فرد خاصی نبوده است و قطعا تلاش جمعی و لطف خداوند زمینه ساز این دست آوردهای موفق مجتمع بوده است امروزه نیز خوشبختانه با تثبیت ساختار واحدهای آموزشی و نهادینه شدن فعالیت ها، وابستگی امور جاری به اعضای هیات موسس به حداقل رسیده و با حضور مقتدرانه ی نیروهای کارآمد و شاغل در مجتمع از سطوح مدیریت اجرایی تا کادر آموزشی و با پشتوانه ی 15 سال تجربه ی موفق و بهره مندی از آیین نامه ها و قوانین وضع شده اطمینان خاطر داریم که ان شاءا... نسبت به گذشته موفقیت های روزافزون مجتمع را شاهد خواهیم بود.

جهت آشنایی بیشتر با مجتمع، به این بخش ها مراجعه فرمایید :

		نام و نام خانوادگی :   email شما : * مهم* پاسخ شما فقط به email ارسال می شود. در صورت نیاز به پاسخ گویی حتماً باید email خود را به شکل صحیح وارد نمایید. موضوع پیام : پرسش پاسخ انتقاد نظر   شرح :     جهت ثبت پیام، لطفاً این کد را :   4521  وارد نمایید :
		»»» اگر مایل هستید پاسخ پیام خود را دریافت نمایید email خود را وارد نمایید. پاسخ شما منحصراً به email شما ارسال می شود. لطفاًدقت فرمایید که  email خود را بصورت صحیح وارد نمایید.